Maryja zajmuje wyjątkowe miejsce w Kościele — nie jako Bogini, ale jako Matka Boga i nasza Matka.
Cztery dogmaty maryjne
- Boże Macierzyństwo (Sobór Efeski 431) — Maryja jest Theotokos, Boga-Rodzicą; ponieważ Jezus jest prawdziwym Bogiem, Jego Matka jest Matką Bożą (KKK 495)
- Wieczne Dziewictwo — dziewictwo Maryi przed narodzeniem Jezusa (ante partum), w czasie narodzin (in partu) i po nich (post partum) — KKK 499-501
- Niepokalane Poczęcie (Pius IX, 1854) — Maryja od pierwszej chwili swojego własnego poczęcia (nie poczęcia Jezusa) została zachowana od zmazy grzechu pierworodnego, mocą przewidzianych zasług Chrystusa (KKK 491). Dogmat ten dotyczy Maryi — nie należy go mylić z dziewiczym poczęciem Jezusa, które jest osobnym artykułem wiary
- Wniebowzięcie (Pius XII, 1950) — po zakończeniu ziemskiego życia Maryja została wzięta do chwały nieba z duszą i ciałem (KKK 966)
Współpraca z łaską
Maryja nie była „bezwolnym narzędziem” — dobrowolnie zgodziła się: „Oto ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego” (Łk 1,38).
Nasza Matka
Jezus umierając na Krzyżu powiedział do Jana: „Oto Matka twoja” (J 19,27). Od tej chwili Maryja jest Matką każdego ucznia Chrystusa.
Kult maryjny
Kult maryjny jest właściwy i zalecany przez Kościół. Tradycja teologiczna rozróżnia: latria — adoracja należna wyłącznie Bogu; hyperdulia — kult szczególny należny Maryi; dulia — cześć należna świętym. Czcimy Maryję, Boga wielbimy (KKK 971).